Bu satırları titreyen bir elle yazıyorum ve titremesine izin veriyorum — çünkü bugün ellerim değil, kelimelerim sınandı.

Sabah muhtarı gömdük. Alay meydandan geçerken saydım saymamaya çalıştım; kayıp çok, çok fazla. Soluk elfin dediğine göre borç ödenmiş, saldırılar duracakmış. Şimdilik. Bu diyarda her merhametin bir "şimdilik"i var.

Kilise, gördüğüm en yorgun binaydı — taşları bile uykusuz gibiydi. Peder Donavich kapıyı açmadı; Perry omzuyla açtı, hödük herif. İçeride molozların ortasında dua eden, gözlerinin altı mezar toprağı rengi bir adam bulduk. Kutsamayı yapamayacağını söyledi. Kutsal sembolü bir vampir dölündeymiş. Sonra o kelimeyi söyledi, uzun zamandır boğazında taşıdığı kelimeyi: oğlumda.

Doru. İsyanı başlatan çocuk. Kaleden dönmeyen çocuk. Babasının kilisesinin bodrumunda, karanlıkta, aç.

Aşağı indim ve kapının ardındaki şeyle konuştum. Benden kan istedi — kokusunu, bir dakikalığına, "kontrolünü kanıtlamak" için. Az kalsın inanıyordum. Sonra fark ettim: benimle konuşan Doru'ydu ama o isteği yapan açlığıydı. Ve ben açlıkla pazarlık etmem. Ona şunu söyledim: O kapıyı tutan tahta değil, kendisi. Kırabilirdi. Kırmadı. Dünyanın hiçbir kan damlası bundan büyük kanıt veremez. Kan yerine ona bir sebep bıraktım — Gertruda. Onu bulacağıma, bu kapıya onun sesiyle haber getireceğime söz verdim. Karşılığında sembolü istedim. Kapının altından. Doru'nun eliyle — onun değil.

Yukarıda Donavich'e oğlunun hâlâ orada olduğunu söyledim. Uzun bir zamandır ilk kez birinin ona "baba" gibi baktığını gördüm, "günahkar" gibi değil.

Cenazede çitler yarasa doluydu. İzlendik — artık buna alışıyorum ve alışmam beni korkutuyor. Donavich'in ellerinden güneş gibi bir ışık yükseldi; bu diyarda güneşe en çok yaklaştığımız an buydu. Ismark babasını onurlandırdı. Ireena, bir yabancıyken kollarına alınışını anlattı. Bize Vallaki'deki Peder Lucian'a selam götürmemizi tembihledi Ismark, ve asıl hedefin Krezk olması gerektiğini söyledi. Konağında üç günlük kumanya hazırladı; Jacob da ona, bir şey olursa Gece aracılığıyla haber ulaştırabileceğini söyledi. Ayrılmadan önce Ismark'la konuştum, Ireena konusunda içini rahatlattım. Bir ağabeyin yükünü bilirim — ben de birini taşıyorum.

Yola çıktıktan az sonra, büyük bir salkım ağacının altında Ireena durdu. Dua etti, kazdı ve çocukken annesi Korina'yla gömdüğü bir sandığı çıkardı: gümüş bir bilezik, kurumuş bir çiçek, tahta bir tılsım. Bileziğin içinde bir yazı vardı. "Tatiana, yolunu bulasın ve en karanlık yerlerde ışığı bulasın." Tatiana. Öz babası ona neden başka bir isimle yazmış? Bu soruyu cebime koyuyorum. Cebim bu diyarda hep soru dolu.

Yolda, kaçmış bir aileyi arayan iki izciye rastladık — bir anne, bir baba, üç çocuk. Görmemiştik. Umarım sisler onlara bizden merhametlidir.

Ve sonra yol bizi ona götürdü. Ya da o, yolu bize.

Sis çekildi ve iki siyah at, arkalarında gördüğüm en güzel fayton belirdi. İçinden çıkan adamı tarif etmeye kelimelerim yetmeyecek ama deneyeceğim, çünkü işim bu: uzun, çökük yanaklı, bir aristokrata layık şıklıkta — ve gözleri. Yakut gibi kırmızı, kuyu gibi karanlık, ve içlerinde derin, zeki, sabırlı bir açlık. Strahd von Zarovich. Şeytanın kendisi, nezaket ziyaretinde.

Konuştuk. Tanrılar yardımcım olsun, sohbet ettik. O lanet malikaneyi biliyordu — onu eğlendirmişiz. Nereden geldiğimizi sordu, diyarını nasıl bulduğumu sordu. Ona ağıtın güzelliğinden bahsettim, yarıda kesilmiş bir besteden. Neden bizi salması gerektiğini sordu — ona korkunun tek nota olduğunu, bizim yeni nota olduğumuzu söyledim. Ismark'ın hakaretini neden cezalandırmasın diye sordu — ona yas tutan bir oğlun, yüzyılların lorduna küçük av olacağını söyledim.

Sonra Jacob'a yürüdü.

Önce çenesinden tuttu — pençeleri kılıç gibi — ve ben araya kelimelerimi soktum: doğru olana bakıyorsunuz, zeki olan odur. Sonra, konuşmanın sonunda, kardeşimin boğazını kavradı. Topraklarında izinsiz dolaşıyormuşuz. Son gelen fitne ekmiş. Neden bizi öldürmesin?

O an hakkında şunu yazacağım ve gerisini yazmayacağım: kardeşimin boğazı bir canavarın pençesindeyken kılıcıma değil kelimelerime uzandım, ve hayatımda ilk kez ikisinin aynı şey olduğunu anladım. Ona saklanmadığımızı, çünkü saklayacak şeyimiz olmadığını söyledim. Bizi öldürürse cevabını değil, sorularını öldürmüş olacağını söyledim. Bırakın kardeşimi, dedim. Hâlâ cevap veriyoruz.

Ve o... gülümsedi. Beni süzdü — bir koleksiyoncunun yeni parçayı süzüşü gibi. Kardeşime bağlılığım onu eğlendirmiş. Jacob'ı bıraktı. Mantıksız bir adam değilmiş. Bizi öldürmek gibi bir düşüncesi yokmuş — en sevdiği oyuncaklarıymışız. Güzel sohbet için teşekkür etti. Bize asla yalan söylemeyeceğine söz verdi. Ve Ireena, Ivlis Nehri'ni geçene kadar onun koruması altındaymış. Nehirden sonra tavizler bitecekmiş.

Faytonuna bindi ve Ravenloft'a doğru kayboldu. Ormandan üç kurt çıktı — kurt demeye dilim varmıyor, at kadar üç gölge — ve gözlerini bizden ayırmıyorlar. Koruma diyor buna. Ben saymak diyorum.

Az ileride bir darağacı gördük. İpinde bir ceset sallanıyordu ve yaklaştıkça midem düğümlendi, çünkü o yüzü tanıyordum. Her sabah uyandığımda gördüğüm yüzdü. Jacob'ın yüzüydü. Kardeşim yanımda duruyordu — nefes alıyor, yaşıyor, gözleri o iple kendi yüzü arasında gidip geliyordu. Bir kez daha baktığımızda ceset başkasıydı, ya da hiç kimseydi. Bu diyarın bir eşek şakası. İğrenç bir eşek şakası. Ama şakanın sahibini biliyorum: az önce faytonuyla ayrılan adam, giderken bir de not bırakmış. Oyuncaklarını böyle seviyor demek — onlara kaybedeceklerini göstererek. Jacob'a bir şey demedim. O da bana. Ama yürürken omzum omzuna değecek kadar yakın yürüdüm ve o, uzaklaşmadı.

Sonra... sesler. Önce rüzgarın oyunu sandım çünkü bu diyarda duyduğum ilk eğlence sesiydi — müzik, kahkaha, bir sonsuzluk kadar uzaktan gelen hayat. Vistani kampı. Ireena buranın Anne Eva'ya ait olduğunu, ona asla saygısızlık edilmemesi gerektiğini söyledi. Yardıma muhtaçlara yardım edermiş, fallara bakarmış. Yolumuz baştan beri buradan geçiyormuş — Ireena, onunla görüşmeye geldiğimizi söyledi.

Kampa vardık. Atlar bağlıydı ve iyi besiliydiler — bu detayı yazıyorum çünkü Barovia'da iyi beslenmiş hiçbir şey görmemiştim; ne insan, ne hayvan, ne umut. Ateşin çevresinde insanlar eğleniyordu. Gerçekten eğleniyorlardı. Bir gözcü bizi görüp haber verdi, sıcak yemek kokusu yükseliyordu ve ben orada durup şunu düşündüm: ne garip. Şeytanın bahçesinin ortasında bir avuç insan şarkı söylüyor. Ya bu diyarın bilmediğim bir anlaşması var... ya da korkunun da bir sınırı var ve bu insanlar onun ötesinde yaşamayı öğrenmiş

Bir ozan olarak müziğe doğru yürümek benim doğam. Ama bu gece, ilk kez, bir müziğe temkinle yürüyorum. Bu diyarda kahkaha bile bir soru işareti.

Anne Eva bekliyor.

JASPER AMBROSE